gece gece vol.2

iste gece..
ve yalnızlık..
ve sen..

bahar gibi duruyorsun karşımda..
yemyeşil çayırları ve serinlik..
ondan mıdır üşümem deyip..
avutuyorum kendimi..
gecenin ellerinden tutuyorum..

gecenin bakışları altında..
bir şarkı gibi düşüncelerim..
dönüp dolaşıp..
aynı nakaratı tekrarlıyor..

bilinmeyen bir yerlerde..
günesin kavurdugu topraklar..
geceye hasret simdi..
parcalanmakta suskunluklar...

Gece yarısı lakırdıları...vol.6

biliyor musun...

artık daha kolay öğreniyorum her şeyi.. çünkü düşünmüyorum artık nedir diye.. yargılayıp asıyorum askısına her şeyi.. duruyor bir köşede boynu kırılmış nefesi kesilmiş bir halde.. tıpkı beni bir zaman bıraktığın halde..

artık daha az nefes alıyorum.. daha az yiyorum.. daha az gülüyorum.. daha az konuşuyorum.. kısaca artık daha azıyla yetinmeyi öğrendim..

artık karanlıkta yürürken duyduğum seslere dönüp bakmıyorum.. daha az korkuyorum.. kaybetmekten üzülmekten hatta sevinmekten..

artık ölülere daha çok saygım var.. iki mezar taşı var önümde.. birinin katili sen birinin katili ben..

soğuktan sıcağa vol.3

şimdi sen daha soğuk bir odada kim bilir ne haldesin.. belki koydun elini o çok sevdiğim çenene ve dalmışsın düşüncelere.. ara sıra bakıyorsun telefona.. ses yok.. düşünüyorsun belki elin telefona gidiyor ve geri çekiyorsun.. sonra içini bir ateş sarıyor ve diyor ki hayır böylesi daha iyi.. yanıyor için ama duruyorsun öylece.. gururun ezilmiyor bir türlü bırakmıyor kendini..

belki de aklının ucundan bile geçmiyor hiç biri ama şimdi ben düşünüyorum o güzel anları yaşadığımız.. diz dize oturduğumuz gözlerimizin içine baktığımız zamanları.. bir gülüşünün bir bahara dönüştürdüğü odamızı.. soğuktan sıcağa geldim. evet belki katili benim bu hikayenin ama uzakta olsaydı zor muydu bu kadar tutmak sıkıca o titreyen elleri.. belki böyle biter bu masal ama unutmam kahramanı ve prensesini.. unutmam bana hayat dediğin o zamanları.. umarım sen de unutmazsın...

depremi hissetmek..

hani derler ya ateş düştüğü yeri yakar diye.. işte şimdi bu halde karmakarışık bir duygu halindeyim.. depremden bu yana yazılanlar çizilenler söylenenler hepsi kafamda bir fırtına içinde savrulup duruyorlar.. acıyı yakınımda hissetmek ve buna bizzat şahit olmak bunu hızlandırıyor her şeyi daha karmaşık hale getiriyor.. sözlerin bittiği noktaları sadece görmüyorum.. yaşıyorum.. deprem gerçeğinin yüzümüze buz gibi çarptığı geride bıraktığımız 3 günde çokca üzüldük içimiz yandı.. yardım etmek için uğraştık.. yaşananlar içinde en çok etkilendiğim olaylar öğretmenlerimizin başına gelenler.. ben de yıllar önce öğretmenlik kazanıp ve oraya atanıp orada olabilirdim diye düşünmekten alamıyorum kendimi.. üzgünüz.. onlarca cevherle beraber binlerce milyonlarca insan ölümü gördü yaşadı ve yaşamakta.. hayatını kaybeden öğretmenlerden birisi de tanıdığım ve hikayesini bildiğim birisiydi..

depremde hayatını kaybeden tüm vatandaşların ailelerini sabırlar diliyorum.. tümöğretmenlerimizin ailelerine sabırlar diliyorum..

Nur içinde yatın öğretmenlerim.. Nur içinde yat Aylin öğretmen...

Gece yarısı lakırdıları...vol.5

- ben uyuyabilir miyim ?

--uyuu

-peki sağol. iyi geceler.

-- : S bir şey yaptım galiba :(

-yoo sorun yok. Canım

-- :(

-- her şeyim var aslında hem de fazlasıyla. acı arıyorsan külliyen,

yalan desen bir tır dolusu, ihanet denildi mi, daha güzelini yaşayanını

görmedim henüz. daha ne olsun...

--kendi alevinle yakmaya hazır olmalısın kendini, önce kül olmadan

nasıl yeni olabilirsin ki.. kül olmalıyım...

--biz hiç farketmesek de yaşam anların bileşkesidir. öyle anlar vardır ki

hayatta, geri döndürmek, keşke dediğimiz her şeyi silmek isteriz ama

olmaz. bir imkansızlık çemberinin içinde kaybolur gideriz...

-- ne güzel uyuyorsun :)

-- ben de uyuyabilsem...

-Gunaydın.

--Günaydın...

dönüşlerdeyim (kürkçü dükkanı) :)

ve eski göz ağrım dert ortağım bloguma bir göz atma vakti de gelmiş geçiyor :) kötü zamanlarımda yine burada olacağım. söz :)

soğuk..

Sen yokken yalnızlık gerçeği buz gibi çarpıyor yüzüme..

Uyuyorum.. Isınamıyorum..

Düşünüyorum.. Isınamıyorum..

Kalkıyorum resimlere bakıyorum odayı seyrediyorum..

Her yerde hatıran var ve soğuk hayaletler dolaşıyor..

Hepsi hayattan nasibini almış.. Soğutuyorlar odayı..

Bir ses oluyor bazen beklediğim ama gelmiyor ben ağlamadan..

Sessiz hıçkırıklar dolduruyor sadece kulaklarımı..